مهر به مناسبت سالروز فتح خرمشهر گزارش می دهد؛

روزگار بخیه های خونین

روزگار بخیه های خونین اپتیک: ایثار سفید پوشان کادر درمان به امروز و روز گذشته خلاصه نمی شود؛ چون این مدافعان سلامت در روزگار خونین شهر نیز خالق حماسه های ماندگار بودند، حماسه هایی که بوی شهامت دارد.



خبرگزاری مهر؛ گروه استانها – سیده فاطمه هلالات: نفس ها را می شمارند، ضرب آهنگ نبض ها برایشان شیرین ترین صداست، حتی اگر این صدا در بین سوت موشک ها و صفیر گلوله ها باشد؛ نجات جان انسان از نظرشان کاری زیبا و پسندیده نیست بلکه وظیفه است؛ وظیفه ای که باید به انجام برسانند، حتی اگر جانشان در معرض تهدید قرار بگیرد یا در این راه جانشان را از دستش بدهند.
این روزها اسم کادر درمان بیشتر از هر زمان دیگر به گوش می رسد و آنها را با رزمندگانی مقایسه می کنند که هشت سال جنگ تحمیلی زیر تیربار دشمن جانانه ایستادگی کردند، غافل از این که کادر درمان آن دوران داستان ها بس شنیدنی دارد.
روزگار بیمارستان خونین شهر
یکی از افراد بی بی جان آمانیکا است؛ دختری که آن موقع ۲۲ سال بیشتر نداشت و تنها ۶ ماه از اختتام دوران تحصیلش در رشته پرستاری گذشته بود. وی در روایت خاطراتش از روزهایی می گوید که هیچ خرمشهری ترس را باور نداشت.
آمانیکا جزو افرادی بود که به شنیده ها درباره تحرکات مرزی دشمن بی توجه بود و باورش نمی شد تا آن پنج پس از ظهری که صدای مهیبی در خرمشهر پیچید و پس از آن صدای آژیر آمبولانس از دور به گوشش رسید و این شروع دوره کاری اش بود که مشابه آن روزها را در تمام دوران خدمتش ندید.

در همان روز بود که آمبولانس ها از بیمارستان درخواست نیرو برای خارج کردن خانواده ای از زیر آوار کردند و بی بی جان و دوستش داوطلب شدند؛ همان جا بود که بی بی جان در زیر آوار جسدِ بی جان کودکی ۵ - ۶ ساله را دید، اتفاقی که از شدت ناراحتی هنوز تصویرش را به وضوح در ذهن دارد.
او از روز اول می گوید، از همان روزی که سیل مجروحان به سمت بیمارستان خرمشهر روانه می شد، از روزی که در آن بنا بگفته اش ۱۰۰ عمل جراحی انجام شد و پزشکان اتاق عمل از اتاق عمل بیرون نمی آمدند. او خاطرات ایام مقاومت را به خاطر دارد؛ روزهایی که کادر درمان پا به پای رزمنده ها سنگر را خالی نکردند.
او تعریف می کند: «سه هفته مانده بود به اشغال خرمشهر، یک شب اتاق عمل و دو بخش بیمارستان را زدند، سقف اتاق عمل ریخت اما مجبور بودیم جراحی ها را انجام بدهیم چون بیمارستان خرمشهر دیگر جا نداشت؛ عمل ها که انجام می شد، بیماران پس از ۲۴ ساعت روانه بیمارستان طالقانی آبادان می شدند که آن روزها خلوت بود».
او از روزهایی می گوید که ۵۰ تا ۶۰ پرستار بودند و یک عالمه مجروح و شهید؛ در گفته هایش جلو می رود و می رسد به آنجایی که از رئیس بیمارستان خواسته بودند که پرستاران زن را مرخص کند و رئیس بیمارستان به خاطر کمبود نیرو نپذیرفته بود؛ جلوتر می رود و می رسد به آن روزها که بالاخره مجبور به ترک بیمارستان شهری می شوند که مردمانش همچنان با دست خالی ایستاده بودند تا سقوط نکند.
قرار بود به بیمارستان دارخوین بروند، پس بیشتر تجهیزات به این بیمارستان منتقل شد ولی آنچه ذهن کادر درمان در آن روز را درگیر کرده بود، پیکر شهیدانی بود که در بیمارستان باقی می ماندند؛ «سپاه یک کانکس برای نگه داری شهدا آورده بود، کسی حاضر نبود شبانه آنها را به گلزار شهدا منتقل کنند چون ممکن بود که سگ ها به پیکرها حمله ور شوند، پس تا بامداد فردا صبر کردند و روز خاک سپاری پزشکان نیز در مراسم خاک سپاری شرکت می کردند».
در لابه لای صحبت های آمانیکا رد دوری و دلواپسی خانواده بود؛ همین طور داغ دیدن مجروحیت نزدیکان هست، خارج کردن تیر و ترکش و پانسمان زخم های کاری و سپری کردن شیفت هایی طولانی در تاریکی نیز وجود دارد.
سپر انسانی برای کودکان
داستان کادر درمانی در ایام خونین شهر اما به خرمشهر قبل از اشغال محدود نمی گردد بلکه خرمشهر در حال مقاومت و نیمه دیگر خرمشهر را که در مقاومت تا پیروزی مانده نیز شامل می شود؛ «کفایت غیبی» یکی از این پرستارانی است که در آبادان خدمت می کرد و لحظات خوف و درد را تا لحظات پیروزی و در بین فضای بیمارستانی ملتهب آن روزها گذراند.

کفایت آن زمان، ۲۴ ساله سن داشت و هنوز درسش را تمام نکرده بود اما دشمن که به آبادان حمله کرد، یقین داشت که جایش کنج خانه نیمه امن نیست و هر چه سریع تر باید به بیمارستان برود. «روزی که عراق حمله کرد، از خرید برگشته بودیم و همین که وسایل را زمین گذاشتم، بمباران آبادان شروع شد؛ اما من با وجود نگرانی های مادرم، راهی بیمارستان شدم» و این شد که سه روز پیوسته در بیمارستان ماند و به خاطر همین سه ماه از خانواده اش دور افتاد. «بعد از سه روز یک نفر در بیمارستان کلید خانه ما را به من داد و گفت خانواده ات رفتند اما کجا را نمی دانست و من ماندم و چند هم دوره و هم کلاسی و غافل از محل خانواده».
کفایت از سختی های آن روزها می گوید؛ روزگارانی که بی آبی و بی برقی سهم بیمارستان نفت بوده است که محل خدمتش بود؛ «ما آب ها را برای بیماران استفاده می کردیم ولی آب و برق قطع شده بود و جانی در بدن نداشتیم، گاهی از خستگی زیاد همان جا در اتاق بیماران پارچه می کشیدیم و دو ساعتی به خواب می رفتیم».
او ادامه می دهد: «من در آن روزها ۱۰ کیلو وزن کم کردم چون آب و غذا نمی خوردیم؛ آن موقع نصف سینه مرغ را برای چهار تا پنج نفر لای نان می پیچیدند و این ناهار و شام ما می شد اما از صبحانه هم که خبری نبود».
او از تشنگی هایش نیز می گوید، از روزی که از تشنگی زیاد در حال از هوش رفتند. «دیگر رمقی برای ما نمانده بود، آبی برای خوردن نبود؛ روزی یک کارگر با پارچ آب خنگ وارد شد و ما مثل قحطی زده ها به سمتش رفتیم و پس از خوردن آب، پرسید «نمی خواهید بدانید آب از کجا آمده؟» راستش برای ما فرقی هم نمی کرد اما اظهار داشت که «این آب سیفون توالت فرنگی است» اما نه فقط ناراحت نشدیم بلکه به آن اتفاق از ته دل خندیدیم».
خودش می گوید حالا که به آن روزها فک می کند، می بیند که آنها عاشقی می کردند نه کار چون هر کس جای آنها بود، شاید فرار می کرد؛ کمی جلوتر می رود و در لابه لای خاطراتش به داستانی می رسد که هنوز به روشنی گوشه ذهنش باقی مانده است؛ «یکی از خاطرات تلخ آن روزها این بود که روزی ۱۰ تا ۱۲ بچه مجروح از خرمشهر به بیمارستان می آوردند که پدر و مادر نداشتند، یکی از آنها نوزاد شیرخواره ای بود که یکی از همکاران که فرزندش را برای حفظ جانش از شهر خارج کرده بودند، در بغل گرفت و با گریه به او شیر داد یا این که کودک دیگری را آوردند که دستش قطع شده بود و همیشه از ما می پرسید که دستش باردیگر رشد خواهدنمود یا نه».
او می گوید که این کودک بی نوا اهل نخلستان بود و چه می دانست که دستش دیگر همچون شاخه های نخل رشد نمی کند؛ خاطره حضور کودکان خرمشهری با سخت ترین شب بیمارستان نفت عجین می شود؛ «بیمارستان نفت آبادان در منطقه مرزی و در تیررس دشمن بود و ما در بخش دو که از دیگر بخش ها جدا شده بود، به همراه کودکان بودیم؛ شبی وحشتناک بود و دشمن بیمارستان را هدف گرفته بود و تیربارها به سقف به هدف خوردن می کرد؛ در آن شرایط زنی نیز در حال زایمان بود ولی ماما حاضر نمی شد تا بیمار را رها کند، ما مراقب کودکان بودیم و نمی توانستیم کمکی به زن حامله بکنیم چون کودکان را روی زمین خوابانده بودیم و خودمان را روی آنها انداخته بودیم چون اعتقاد داشتیم که آنها امید فردا هستند و زندگی شان از زندگی ما مهم تر است».
یک دست تفنگ، یک دست کمک
داستان ماندن و امداد رسانی در خرمشهر اما به اینجا ختم نمی گردد بلکه کسانی بودند که دانش پزشکی نداشتند و رزمنده بودند اما در قامت یک پزشکار ظاهر شدند؛ «عماد دانشیار» یکی از این افراد است؛ ۲۱ سال است که بازنشسته بهداری سپاه شده اما آن موقع و در روزهایی که شعله های جنگ خرمشهر را در برگرفت، ۱۷ ساله بود؛ نوجوانی که عضو هلال احمر و رشته تحصیلی اش تجربی بود و برای همین می خواست که در کنار رزم بعنوان نیروی مردمی و بسیجی یک امدادگر باشد.

«دوره ۱۵ روزه را در بیمارستان طالقانی گذراندم و پزشکیار شدم و این شروع فعالیت رسمی من بعنوان کادر درمانی بهداری سپاه بود».
او از روزهایی می گوید که درمان رزمندگان یک نیاز بود و مسجد جامع خرمشهر نخستین بار سنگرگاه خدمات درمانی در وضعیت پر تنش شد؛ او تعریف می کند: «در زمان جنگ آقای سعادتی از اهل بهبهان که داروساز بود، در مسجد جامع خرمشهر مقر درمانی را راه اندازی نمود و چند نفر از خواهران و برداران در کنارش به مجروحان خدمات درمانی را ارائه می دادند و پس از سقوط خرمشهر، حمید قبطی بهداری خرمشهر را تشکیل داد و پنج مرد و ۲۰ زن را که من یکی از آنها بودم، در آن مشغول شدند».
بهداری در کوی آریا در نیمه دیگر خرمشهر که به دست دشمنان نه افتاد، بر پا شده بود اما علاوه بر آن چند پست امدادی در سه نقطه همچون کوتشیخ و محرزی هم برپا بود و عماد و همرزمانش در آن برای امداد رسانی حضور داشتند.
امثال عماد دانشیار اما یکجا نشین نبودند چون آمدنشان برای دفاع و شهادت بود؛ عماد می گوید: «بچه های بهداری امتیاز خوبی داشتند چون از طرفی آنها می جنگیدند و از جانب دیگر به مداوا می پرداختند، من خودم در جبهه و در خط مقدم بودم، در یک دستم تفنگ و در دست دیگرم یک جعبه کمک های اولیه بود».
عماد خیلی چیزها را از یاد برده است؛ خیلی جسته و گریخته می گوید: «صحنه های عجیب و غریبی بود، آنقدر صحنه های عجیبی دیدم که آلان خیلی ها را یادم نیست، آن موقع خواب نداشتیم و باید بیدار می ماندیم تا هر وقت مجروح می آوردند، مداوایش کنیم».
او مرگ همرزم کم ندیده است؛ هنوز از همزمانش که در سنگر بودند و در مقر درمان چند جانباز باقی مانده است.
روزهای سختی برای خرمشهر و درمانگران بود اما خبر آزادسازی شهر که آمد، انگار خونی تازه در رگ های این افراد جوانه زد.
کفایت غیبی می گوید که شب پیش از آزادسازی خرمشهر شب سختی بود، آن شب از صدای شلیک و تیربار پر بود؛ او می گوید «خبر آزادسازی خرمشهر که آمد، همه پرستاران در راهرو بیمارستان از سر شادی از ته دل جیغ می زدند، بااینکه اجازه ندادند به خرمشهر بروند اما آنها را به مسجد بهبهانیان بردند؛ جایی که شادی رزمندگان در آن بوی مناجات می داد». کفایت از بارش باران در سوم خرداد می گوید، از بارانی که سابقه نداشته در این ماه در آبادان ببارد؛ او می گوید «انگار آسمان هم همزمان با ما جشن گرفته بود».
هنوز ردی از شادی زیرپوست این افراد هست و امثال عماد دانشیار هر ساله در این روزها با خاطرات شادی این اتفاق دل خوش می کنند، دل خوشی که با انتظاراتی عجین است؛ دانشیار می گوید: «برای هر کشور لازم است که آموزش و بهداشت رایگان باشد» و این شاید آخرین خواسته او و همرزمان درمانی اش باشد که بی انتظار با جان خود بازی کردند تا جان ببخشند.


منبع:

1400/03/03
10:19:46
5.0 / 5
338
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۸ بعلاوه ۴
اپتیک - عینك طبی و عینك با كیفیت اپتیک - عینك طبی و عینك با كیفیت
optlab.ir - حقوق مادی و معنوی سایت اپتیك محفوظ است

اپتیك

ساخت عینک